tamtamafrikan

tamtamafrikan

Onze Blog

Wilde en andere avonturen op onze rondreis door West-Afrika.

België, Frankrijk, Spanje, Marokko, Mauretanië, Senegal, Mali, Burkina Faso, Mali, Burkina Faso, Ghana, Togo, Benin, Nigeria, Kameroen, Nigeria, Niger, Burkina Faso, Mali, Mauretanië, Marokko, Frankrijk, België

On the road again

SpanjePosted by veerle Tue, October 07, 2008 12:24:02
smileysmileysmileysmileysmileysmileysmileysmiley
We hebben onze auto terug lala lala, we hebben onze auto terug lalalalala!
smileysmileysmileysmileysmileysmileysmileysmiley
Het kostte heel veel geld!
smileysmileysmileysmileysmileysmileysmileysmiley
We waren efkes kwaad!
smileysmileysmileysmileysmileysmileysmileysmiley
Maar nu is alles terug ok! Op naar Marokko!

Binnen een kwartiertje verlaten we onze camping. We rijden richten Algeciras, waar we ons bootticket zullen proberen om te ruilen. Hopelijk zitten we morgen of overmorgen in Marokko!

Het was dus join de culasse en en passant hebben ze nog vanalles anders vervangen. Sommige dingen waren stuk, andere moesten ze vervangen om garantie te kunnen geven. Tja, dat is dus het verschil tussen een officiële Land Rover garage en een drieletterman.

Toen we terug kwamen van de garage hadden we nieuwe buren: Pieter en Maya uit Deurne! Het roofrack er terug opzetten, ging dus als een fluitje van een cent, met de hulp van wat Antwerpenaren en wat Hollanders.
Blog Image
Wij zijn er mee weg! Ons avontuur begint! We zullen jullie zo goed mogelijk op de hoogte proberen te houden. Ciaokes!

  • Comments(14)//www.tamtamafrikan.be/#post16

De egocentrische Spanjaard

SpanjePosted by veerle Mon, October 06, 2008 13:11:15
Blog ImageJuij! Het Archivo de Indias was open! Er waren twee tentoonstellingen te zien: één over de geschiedenis van het gebouw en dan natuurlijk één over de overzeese Spaanse gebieden in vroeger tijden.
Het was onvoorstelbaar hoe positief en superfier de Spanjaarden zijn over hun conquista. Wat ze volgens henzelf allemaal voor goeds gebracht hebben aan de indianen: nieuwe vormen van economie, bouwen, landbouw, vee hoeden, handel en geneeskunde. We zullen maar zwijgen zeker over de ziektes, de omkoperij, de alcohol, de roverij, de moordpartijen, de uitbuiting, de gedwongen christianisering en de slavenhandel.
Nog zoiets raars: de hele tentoonstelling begint in 1513. Van Columbus wordt niet gesproken. Hij was weliswaar een Italiaan, maar vaarde toch onder Spaanse vlag? Waarom vermelden ze hem dan niet? Of was het omdat ze toen nog niet beseften dat het een nieuw werelddeel was? Columbus heeft dit zelf trouwens nooit geweten! Of was het om zijn wandaden, maar die hadden andere conquistadores toch ook? Er is naar het schijnt een document teruggevonden van 1500, waarin alle wandaden van Columbus staan beschreven. Het document zat ergens tussen papieren waar het totaal niet thuishoorde. Hebben Ferdinand en Isabella dit onderzoek bewust verstopt? Isabella was Columbus heel welgezind.
Het strafste van de hele tentoonstelling is, dat alle uitleg alleen in het Spaans gegeven is, terwijl het museum volledig vernieuwd is tussen 2000 en 2005. Konden ze op vijf jaar tijd geen enkele Engelse vertaler vinden misschien?! Het gebouw ligt knal in het toeristische centrum! De Spanjaarden zijn egotrippers.

Een historische noot voor de liefhebbers:
Vanaf de 16de eeuw gebeurde vanuit het gebouw van het archief alle handel met Amerika. In de 18de eeuw werd het een echt archief, met als doel het verzamelen, bewaren en bestuderen van alle documenten in verband met de overzeese Spaanse gebieden.
Op 12 april 1513 bereikt Juan Ponce de Leon de kust van Florida. Van die dag tot 1822, wanneer Mexico de Spaanse vlag in California neerhaalt, hebben de Spanjaarden macht in Amerika.
Vanaf 1607 komt Engeland in de picture en daarna ook Frankrijk en Rusland. De vier grootmachten en de oorspronkelijke bewoners zorgen voortdurend voor gevechten.
In 1783 worden de Verenigde Staten onafhankelijk, met de hulp van de Spanjaarden (waarschijnlijk omdat het tegen Engeland was?)

We zijn ook tot aan de arena van de stierengevechten gewandeld. Als het aan mij had gelegen, had ik het toch wel eens willen meemaken, zo’n show. Sorry, Ilse VT, enkel puur uit nieuwsgierigheid, omdat Sevilla er zo om bekend is. Maar de plaatsen in de schaduw waren nogal duur.

Hier op de camping hebben we ondertussen weer wat nieuwe vrienden gemaakt: Martin, een jonge Hollander, die met de fiets van Gerona (bij Barcelona) naar Sevilla is gereden en Dieter, een gepensioneerde Duitser, die alles thuis verkocht heeft en met zijn mobilhome het goede weer op zoekt. Hij zegt dat al zijn vrienden, die alleen zijn, een villa met zwembad hebben, maar doodongelukkig zijn. Een vriend van hem wou zelfs een Russische vrouw betalen om hem gezelschap te houden. Dat soort leven wil Dieter ontlopen. Hij vindt het leuk de was met de hand te doen, te plonsen in het zwembad en een praatje met de buren te maken. Met Martin hebben we gisteravond Carcasonne gespeeld. Yorg, ik ben gewonnen met 100 punten verschil!!!
Ondertussen is onze bar ‘s avonds gesloten ☹ ‘t Seizoen is gedaan. Wij zaten er toch nog?! ‘Als we hier nog lang vastzitten, moeten we ze misschien zelf open houden,’ opperde Gert. Het zwembad is nog wel open, maar er is geen badmeester meer. Ge moogt dus niet meer verdrinken!

En nu weer wachten op een telefoontje van de garage…
En dromen van de dames in Marrakech…

  • Comments(3)//www.tamtamafrikan.be/#post15

Aarrgh

SpanjePosted by gert Fri, October 03, 2008 23:11:42
Aarrgh #¢Ø¥#‰∫Ω殆€≈©!!!
Onze laatste hoop om Marrakech te halen is dus gekelderd. Die F**kers van de garage hebben dus meer dan een week nodig om die culasse te vervangen?! Of zijn die ergens in de siësta blijven steken?
Ergens was er dus nog altijd een klein sprankeltje hoop om, al was het zondag of maandag in Marrakech aan te komen. Niet dus.
De weg tussen Tangier en Marrakech ligt er goed bij… zoals bij ons, een echte expressweg, 8 uur zouden we er over de 530 kilometer doen, werd ons gezegd. Een Marrokaan, die op een internationaal festivalletje in Sevilla thee verkocht, wist ons dat te vertellen. Daarstraks rond een uur of 5 hadden we nog eens naar de garage gebeld. “Misschien om 7 uur, maar we bellen nog.” “Yeah right, bellen.” Tegen dat we dan daar zijn, is de garage dicht zeker. Moest de auto niet af zijn, hebben we toch wat spullen nodig uit de auto. Wij dus te voet richting garage om er om kwart voor 7 aan te komen.
De mechanieker was nog druk aan ‘t vijzen, maar we konden niet zien wat.
Toch maar wat uitleg gevraagd en ik mee op “het verboden terrein”. Klanten mogen niet in de buurt van de herstelplaats komen?!
De motor lag nog open en de injecteurs keurig op een rijtje op de gardebou. “Dat kan snel gaan,” denk ik, “maar dan is ‘m niet getest”. Zo willen ze de auto ook niet meegeven.
“Lunes, por la tarde,” zeggen ze. “Hoe laat?” “7 uur.” Pfff, ik vraag ‘t nog eens aan de mechanieker. Die zegt tegen 14u alles af en dan nog testen, maar dan na de siësta, dus pak 17u. Aan de balie zeggen ze toch maar 19u te nemen. Als ‘m vroeger af is, dan bellen we wel. “Don’t call us, we call you and don’t give up your dayjob.”

‘t was dus de joint de culasse die vervangen werd en niks anders volgens de mechanieker. En dat zal ons waarschijnlijk 1228 euro kosten.
Daar wil ik wel een gedetailleerde rekening van zien!

Morgen gaan we nog maar eens de stad in trekken. Beetje ronddwalen door de steegjes van Sevilla en hopen dat ‘t Archivo de Indies open is. Maar ja, ‘t is zaterdag en dan werken ze niet in Spanje, hé.

We hadden ondertussen al enkele stoere mannen gestrikt om ons roofrack terug op de auto te helpen, maar die blijven niet tot maandag. Ttz, Veerle had die gestrikt ;-)



  • Comments(2)//www.tamtamafrikan.be/#post14

Sevilla

SpanjePosted by veerle Wed, October 01, 2008 15:53:45
Blog ImageHet beste ervan maken tijdens ons gestrand zijn, dat is de boodschap, dus trokken we een dagje naar Sevilla.
Een prachtige stad met heel veel magnifieke historische gebouwen, allemaal om ter grootst. Nele, dit was ook nog wel iets geweest voor een B&B. Een gezellige stad ook. Natuurlijk wel weer heel toeristisch. Peperduur om iets te eten. Wij zijn immers van die kleine dorpjes gewoon. Tapas vinden, is moeilijk, want al die toeristen willen een groot bord van hetzelfde. Het is anders zo tof, al die kleine schoteltjes met lekkere dingen.
Sevilla heeft ook enkele grote stadsparken. Ideaal om even uit te rusten in de schaduw.
Bovenal is het de stad van processies, feesten, stierengevechten en flamenco. Ilse VT, hier zou je nog werk hebben als dierenactivist! Nochtans zijn er veel Spanjaarden, die ook niets moeten hebben van die bloederige gevechten. Je zou dus wel steun vinden.
Midden in het centrum staat er natuurlijk een kathedraal. Wat stond er uiteraard eerst? Juist ja, een moskee. Het is volgens mij de grootste kathedraal die ik ooit gezien heb. Binnenin ligt misschien Columbus. Misschien, want het zou ook kunnen dat ze zijn overblijfselen ‘mislegt’ hebben op de Carraïben en dat ze dan maar iets anders opgestuurd hebben. Wij zijn echter niet binnen geweest, want we kozen ervoor om het paleis te bezoeken.
Het paleis is onvoorstelbaar. Er zijn weer eens geen woorden voor. Bij elke nieuwe overheerser is er een stuk bijgebouwd. Alles is nog vrij goed intact. Het is prachtig! En groot! Vandaag de dag zijn er nog steeds enkele vertrekken, waar de koninklijke familie soms veblijft. De tuinen en patio’s zijn zo mooi, overweldigend. Je zou er een hele dag kunnen vertoeven. Spijtig dat we geen picknick bij hadden.
Wat ik ook heel graag zou willen bezoeken, is het archivo de Indias. Hier zouden manuscripten van Columbus enzo te zien zijn. Het archief bewaart alle documenten met betrekking tot de handel met Amerika, van 1492 tot de 19de eeuw, het einde van hun rijk ginderachter. Het was echter gesloten toen wij eraan kwamen.

Een historische noot voor de liefhebbers:
De volgorde van overheersers in Andalucia kennen we ondertussen al:
Eerst waren er de Romeinen.
Vervolgens de moslims, die vooral furore maakten van de 11de tot de 13de eeuw. Yacub Yusuf maakte Sevilla hoofdstad van zijn rijk, dat tot aan Tunesië liep. Hij bouwde de moskee. Zijn opvolger Yusuf Yacub ☺ zette de minaret neer, genaamd de Giralda.
In de 13de eeuw was de macht terug aan de christenen.
Vanaf 1492 begon de gouden eeuw voor Sevilla. De stad had het monopoly op de handel met Amerika. Ze werd de rijkste wereldstad van Europa. Veel grote renaissance en barok gebouwen rezen op. Het was een trekpleister voor schilders en beeldhouwers.
In de 17de eeuw was het gedaan met de pret. Twee epidemies doodden de helft van de bevolking. Op de koop toe verloor Sevilla zijn handelsmonopoly voor Amerika aan Cadiz. De schepen van de 17de eeuw werden te groot voor de haven van Sevilla.
Tijdens Franco in de 20ste eeuw werden veel historische gebouwen vernield, ten voordele van de ‘stedelijke vooruitgang’.
Het was pas in 1992, dankzij de wereldtentoonstelling, dat Sevilla er echt bovenop kwam en weer in volle glorie bloeide. Er kwamen veel toeristen, acht nieuwe bruggen over de Guadalquivir rivier en een supersnelle trein naar Madrid.
De geschiedenis van het fantastische paleis:
In 913 begon men eraan, een fort voor de goeverneurs van Cordoba.
De moslims bouwden er in de 11de eeuw een prachtig paleis naast.
De christen Alfonso X verving in de 13de eeuw een deel door een gothisch paleis.
Het toppunt werd gebouwd in de 14de eeuw door Pedro I, een mudejar paleis. Magnifiek!
Ferdinand en Isabel hebben ook nog in dit paleis gewoond.
Later zijn de prachtige tuinen aangelegd.
De christelijke koningen hadden hier blijkbaar allemaal wel een minnares zitten. Zij kregen hun eigen vertrekken en patio’s. Hierdoor waren er heel wat half broers en dus veel bloedvergieten om de troon. Hierdoor werd Pedro I ‘El Cruel’ genoemd of ‘El Justiciero’, naargelang aan welke kant je stond.
Het oudst bekende schilderij (1530) van Amerika hangt hier: Columbus, Ferdinand, Karel I, Vespucci en indianen staan aan de voeten van de Heilige Maagd Maria, beschermeling van de zeelui.
Ook interessant: een collectie 18de eeuwse wandtapijten, waarop de verovering van Tunis door Karel I (1535) is afgebeeld.


Zo luitjes, dat was weer even iets anders dan culassen en waterpompen. Tot de volgende keer. Bedankt voor al jullie medeleven!


  • Comments(4)//www.tamtamafrikan.be/#post13

Strand 4

SpanjePosted by gert Mon, September 29, 2008 12:50:59
Blog ImageWij maar hopen op even geen regen. Ondertussen een rekensommetje gemaakt. De verzekering komt niet tussen, omdat we niet geïmobiliseerd zijn. Camping zou goedkoper zijn dan een hotel, maar in dit weer, pfff. Een 2 of 3 secondentent zou hier maar 50 euro kosten. Onze matras in de daktent is wel heel groot, zulke grote goedkope tenten hebben ze waarschijnlijk niet. Een andere optie is de daktent er afhalen. Effe tillen, maar die moet er dan ook terug op en dat kostte me thuis 3 of 4 uur vissen achter bouten. Vind ik geen optie. Dan maar het roofrack met alles erop deraf. De kisten leegmaken en ik bedenk een constructie tussen enkele bomen om heel dat gevaarte niet in 1 keer te moeten tillen. Dan hebben we ook hulp nodig, maar in dit rotweer vertrekt iedereen van de camping.
What to do?

Zondagmorgend, zelfde weer. Rotweer. We bedenken nog even dat we nu wel moeten kiezen, de daktent of hotel.
Tussen de vlagen door halen we de kisten leeg en vouwen we de tent dicht. Onze tarp is regelmatig een goeie schuilplaats. Tegen de middag klaart het een beetje op en willen we aan deze ingewikkelde klus beginnen. Ons treklint is te kort en de bomen staan te ver uit elkaar. Een nieuwe buurman passeert en vraagt uit beleefdheid hoe we het maken.
"Slecht" zeggen we in koor. We doen 't hele verhaal over de motor en ons plan om hier te blijven in de daktent. Hij kijkt niet raar op van ons plan... das een goeie denk ik (hij rijdt ook met een Land Rover, Serie III van 1980). We bespreken het plan en doen enkele aanpasingen. Twee andere bomen, zijn en mijn treklint, enkele harpsluitingen en 2 touwen moeten de klus klaren.
Het roofrack wordt losgevezen en de voorkant hijsen we op aan het treklint in de bomen. Dan heffen Jason en ik de achterkant van 't roofrack op, terwijl Veerle onze auto ervanonder rijdt en Kelly, Jasons vrouw, er met hun LR achteraan komt. We leggen het roofrack op hun voorresservewiel, laten de touwen zakken en zetten vervolgens de rest van 't roofrack op de grond. Oef gelukt! Zullen we dit gevaarte er ooit nog terug op krijgen?
Nu alles sorteren, uitkiezen wat wel en niet nodig is om deze week door te komen.

Jason en Kelly, Canadezen die in Engeland wonen, nodigen ons uit voor de lunch in hun "dormmobiel" een leuke Land Rover met speciaal openklap dak.
Een leuke babbel bij soep (voor de kou) en wat chorizo en jamon.

De rest van de dag zijn we over en weer aan 't lopen tussen de auto, de tent en de kisten. We hebben veel bekijks met 't roofrack zo op de grond.
Tijd voor thee... denk ik, maar Veerle had liever een aperitiefje. Jaja, 't is al zo laat.
We nodigen onze overburen uit, die al menig foto hadden genomen, voor dinner.
Couscous met worstjes en veel gebabbel.

Vandaag, maandag is de auto binnen in de garage en nu maar wachten op goed nieuws. Hopen dat het motorblok niet gescheurd is!
In de garage halen ze vandaag het motorblok eruit. Morgen wordt die ergens getest en eventueel afgevlakt, maar dat kan ook pas woensdag zijn. Donderdag terug in de auto gevezen en nog enkele tests doen. Hopelijk hebben we 'm vrijdag terug.
Wij brengen morgen een bezoekje aan Sevilla en tussendoor nog lezen, gitaarspelen en wat knutselen (hierover komt later nog een rubriekje ;-)

Vandaag schijnt hier de zon!Blog Image

  • Comments(6)//www.tamtamafrikan.be/#post12

Strand 3

SpanjePosted by veerle Sat, September 27, 2008 21:07:45
Het is erg, heel erg… ☹ De waterpomp is vervangen, wat nodig was, maar er is dus inderdaad een probleem met de culasse. Het is weekend, dus maandag terugkomen. De auto rijdt wel, dus de kleine afstand van garage naar camping is geen probleem. Maandag moeten ze heel de motor blootleggen. Een week werk om te zien wat er precies aan de hand is en het te repareren. Ons budget slinkt. Deze keer zijn het trouwens geen toffe mensen in de garage. Ze zijn ons liever kwijt dan rijk. Gisteren benadrukten ze wel zes keer dat we gerust mochten vertrekken in het weekend. Dat dat geen probleem was. Dat we geen verplichting om terug te komen hadden enz. Die willen ons dus gewoonweg met een kapotte motor de woestijn in sturen!
Wij hebben het plan om onze daktent eraf te vijzen, zodat we op de camping kunnen blijven. ‘t Is hier niet slecht, zwembadje enzo. Vermits het volgens Gert gemakkelijker is om het roofrack eraf te halen, dan de tent, zullen we dat proberen. ‘t Zal nogal een zicht zijn. Een daktent, op een roofrack, zonder auto, op de camping. Nog meer bekijks! We zullen zien of het lukt, of we helpers vinden om het gevaarte te tillen. Onze vriendelijke Italianen, overburen, zijn vandaag vertrokken, want … op de koop toe … het GIET vandaag!
Habibi’s, onze afspraak in Marakkech kunnen we vergeten… ☹☹☹

  • Comments(5)//www.tamtamafrikan.be/#post11

strand 2

SpanjePosted by veerle Wed, September 24, 2008 22:09:54
Blog ImageGisteren dus met veel goede moed vertrokken. Nu zitten we in Dos Hermanas, vlakbij Sevilla, twee uur verder dan waar we gestrand waren. En ... opnieuw gestrand. 't Is te zeggen, de auto verliest nog steeds massa's water. We belden onze mechanieker terug op. Hij adviseerde ons toch maar om terug naar een Land Rover garage te gaan. Gelukkig is er hier in Dos Hermanas één. Dat wisten we, omdat we onderweg een reclamebord gezien hadden. Tja, je begint daar op den duur op te letten!
Blijkt: de waterpomp is stuk. 'Hebben we niet in voorraad. Moeten we bestellen. Kom vrijdag maar terug.' Nog niet op de boot dus. Gelukkig rijdt de auto nog wel en kunnen we gewoon op een camping slapen, in ons eigen bed, zalig. Nadeel: de verzekering komt niet tussen zolang je auto nog rijdt. Voordeel: we moeten geen uren wachten op een taxi.
Daarnet hebben we wel even naar Anje gebeld. We doen ons best om toch nog op tijd in Marakkech te geraken! Hopelijk is dit het laatste defect en zijn we er dan vanaf voor tien maanden. Als vrijdag blijkt dat het toch join de culas is, zoals sommige mechaniekers al eens bang vernoemd hebben, dan moeten ze heel de motor uiteen halen en dat duurt misschien wel een week. In dat geval kunnen we Marakkech op 3 oktober wel vergeten.
Mensen, duim voor ons!
Blijf zeker ook comments en mailtjes schrijven, superleuk om te lezen! Bedankt!

  • Comments(12)//www.tamtamafrikan.be/#post10

gestrand

SpanjePosted by veerle Tue, September 23, 2008 15:16:42
Vandaag is ‘t dinsdag 14u. Vorige vrijdag zaten we hier in ‘t zelfde shoppingcenter in Ecija…. Waarom we niet in Marokko zitten, lees je hieronder.
Ondertussen is er ‘t een en ander gebeurd, maar eigenlijk ook niks. ‘t Is te zeggen, we zijn niet opgeschoten, maar kregen al een voorproefje van wat ons misschien te wachten staat in Afrika.
Voor jullie je zorgen beginnen te maken, de auto is helemaal in orde en wij ook, alleen wat moe van al ‘t wachten ;-)
(Gert)

Blog Image
Prrrt prrrrrrt prt prt pt … niks meer … stil gevallen. ‘t Is nie mogelijk! Nee, ‘t zal wel iets kleins zijn. Maar ‘t was niks kleins. Geen beweging meer te krijgen in onze car. Duwen, den oprit af. We zijn vrijdag 19 september 17 uur. Een vriendelijke bewaker van het industrieterrein probeert mee na te denken. Vanalles geprobeerd, niets gebaat. Mondial assistance bellen. Een telefoon? In het dorp een kilometertje terug. Een Nederlander aan de telefoon weet ons te vertellen, dat er voor 21 uur vanavond een depanneur zal komen. Het is nu 19.30u. Hij moet eerst Mondial in Spanje bellen. Hij vond het heel raar dat wij geen gsm bij hadden. ‘Nou, dan is het te hopen dat jullie het juiste adres gegeven hebben!’ Ja, inderdaad.
Wij wachten en wachten. Ondertussen breekt ons waterkraantje nog af ook. Het is dan ook de 13de dag dat we onderweg zijn. ‘t Is donker en wij zitten op een verlaten industrieterreintje langs de snelweg. De bewaker had gezegd dat we in geval van nood daar mochten kamperen. Hij zou zijn collega van de nacht verwittigen.
Het is 21 uur. Ik doe mijn fluoriscerend hesje aan, in de hoop dat de depanneur dat opmerkt vanop de weg. Wel flashie! Mercikes hé, Esther!
21.30u … 22 uur … Ja, ja!!! Daar is hij! Ikke op een bank, met mijn vestje en maar zwaaien! Gert flashen met de zaklamp. Hij ziet ons! Hij draait om!
Nog nooit zo’n vriendelijke depanneur gezien! Allée ja, bij wijze van spreken, want ik heb er eigenlijk nog nooit één gezien. ‘t Was gewoon ne fantastische mens.
Hij brengt ons tot aan hun dépot in het dorpje Pueblo de Cazalla. Onderweg doet hij wat telefoontjes. ‘Es problemo,’ zegt hij, ‘Morgen is het zaterdag, overmorgen zondag, alles gesloten! Je zal moeten wachten tot maandag. Dan zullen wij in samenspraak met je verzekering, de auto naar een Land Rover garage brengen. Tot dan blijft hij bij ons staan. Nu zijn er twee mogelijkheden (er waren altijd twee mogelijkheden bij die man): in jullie tent voor onze garage slapen of in het hostalletje om de hoek.’ Wij mogen zijn gsm gebruiken om naar de verzekering te bellen. Een hotel wordt namelijk door hen betaald. De verzekering ging met de Spaanse Mondial bellen. De Belgen gingen dan terug bellen op het nummer van de depaneur. Wij wachten samen met de depaneur op het telefoontje … en wachten … en wachten. Ondertussen regelt de depaneur alvast een kamer voor ons in het hostalleke. We zijn allemaal moe. De depaneur is het beu en belt zelf naar de Spaanse Mondial om van zijn oren te maken. Blijkt dat het hostalleke niet op hun lijst staat en we naar een ander hotel moeten. Ze zullen een taxi sturen. De taxichauffeur moet dan alles voor ons regelen. De depaneur kan eindelijk naar huis. Na een tijdje is de taxichauffeur er. ‘Is dit hotel goed voor jullie?’ ‘Ja, absoluut.’ Hij telefoneert wat heen en weer en we kunnen daar blijven. Eigenlijk hadden we dus twee uur geleden al in ons bed kunnen liggen!!! Daar moet dan speciaal een taxi voor komen, om ons te brengen naar de plaats waar we al zijn!!! Het is 1 uur als we in ons bed kruipen. We zijn pompaf.

Dus zitten we hier nu in Pueblo de Cazalla, een dorpje waar niets te zien is, in een hostal langs de snelweg. Precies zoals een motel in de Amerikaanse films. De bar is net zo’n wegrestaurant. De politiemannen komen hier allemaal een koffie drinken.
De volgende dag (zaterdag 20 september) bellen we met de maatschappij waar we ons bootticket geboekt hadden. We hadden toch immers een ticket voor nu maandag naar Marokko. We wisten al van de verzekering dat zij daar niet in tussen komen. We willen proberen het te verzetten naar een andere datum. ‘It’s no problem, sir, it’s an open ticket.’ ‘Ja maar, het staat op datum van maandag 22 september.’ ‘Geen probleem, in de haven kan je het omwisselen.’ ‘Ja maar, wij geraken daar niet voor maandag.’ ‘Zucht, sir, it’s so easy, it’s an open ticket, you can always change it! How easy can it be!’ ‘Oooh, echt, waauw, kei goe! Daaag, bedankt!’ Joepidepoepi, ons ticket is niet verloren!!! Dat moeten we vieren!
We stappen een barreke binnen om iets te eten. Aan de muur hangen foto’s van zangers en gitaristen, mooie oude zwart-wit foto’s en meer recente. Het is de baas des huizes. Hij is een flamencozanger. Trots begint hij honderduit te vertellen. Die avond moet hij optreden in Bienvienida, 200km hiervandaan. Of we niet meegaan? Hij komt ons aan het hostal oppikken met die Mercedes daar. Waarom niet, we zitten hier anders toch maar te niksen. Siete y media! Ok!
Omstreeks half acht vliegen we over de autosnelweg. Amaai, dat gaat wel sneller dan met een Land Roverke. Het was allemaal geweldig. Eerst tapa’s eten en drinken, daarna het optreden, ongelooflijk. Manuel trad op samen met een gitarist. Hij en de man van zijn dochter zongen afwisselend. Straffe kost! Zoveel passie! De dochter, Cochi, was trouwens een heel toffe. Wij waren gasten en mochten niets betalen. ‘Nu heb je vrienden voor het leven in Andalucia,’ zei Manuel, ‘Al goed dat jullie auto is stuk gegaan!’ Om 4 uur ‘s morgens liggen we in bed. We zijn moe, maar deze keer van iets leuks.

De volgende dag gaan we terug naar onze vriend. We kopen een CD van zijn zoon. Hij vertelt ons nog een stukje van zijn leven. Hij is 61 jaar en zijn dochter 32 (net als bij ons thuis!). Zijn dochter heeft op haar beurt wel al een dochter van 15! Manuel vertelt hoe verschrikkelijk het in Spanje was ten tijde van Franco. Hij is dan ook 5 jaar witloof gaan oogsten in Pas de Calais. Koud, armoedig, verstond de taal niet… Nu is hij terug fier op zijn eigen land. ‘De migranten komen nu naar hier!,’ zegt hij trots, ‘Het is hier goed leven.’
(Veerle)


Maandag 21 september staan we zoals afgesproken stipt om 9u aan ‘t bureautje van de takeldienst. Onze auto staat al op de takelwagen. Goed goed denken we. De vriendelijke depanneur komt enkele ogenblikken later aangereden en vertelt ons dat ze nog niet weten waar de auto naar toe moet en dat er enkele andere opdrachten zijn. Dus de auto moet terug van de takelwagen en we zullen wachten tot de depanneur terug is in de bar ernaast.
Gelukkig hebben we onze leesboeken in de buurt. (ja ook ik lees een boek)

Om 13u is er uiteindelijk nieuws… de garage in Ecija heeft tijd voor ons autoprobleem. Terug de takelwagen op en rijden maar. Onderweg vertelt de depanneur een stukje van zijn leven, gezellig. Aangekomen bij de garage klinkt ‘t nieuws: “Siësta, we sluiten, kom tegen 15u30 maar terug, er is een bar achter de hoek.”

Na een fikse maaltijd en dito wandeling in de regen staan we terug bij de garage. Verdict: defekte dieselpomp, probleem met de injectie én misschien zelfs joint de culasse! Zeer vreemd dat dit zich allemaal samen voordoet, maar morgen komt de mechanieker terug uit vakantie. Reparatie duurt misschien wel tot maandag. De stress slaagt ons om de keel, wat met Anje, Nele en Annelies, die naar Marrakech komen?! Stefan zal dan toch nog gelijk krijgen.

In elk geval bellen we naar de verzekering voor een nieuw hotel of eventueel een vervangwagen. Ze zullen zien wat ze kunnen doen. Er komt in ieder geval een taxi, maar wanneer weten ze niet. ‘t Is 18u en de garage sluit om 19u30.
Hopen maar dat die snel komt.
We zoeken spullen uit om onze kleine rondtrip te overleven.
Norah-Plastics bakken zijn niet de handigste valiezen ;-)
De mechanieker die morgen zou terugkomen, werd plots aan ons voorgesteld. Hij legt alles nog eens uit wat hij gaat doen en proberen. Ondertussen is ‘t bijna 21u en wachten we op de taxi. Uiteindelijk is die er en brengt ons enkele kilometers verder naar een baanhotel. Dit keer een nieuw!! Afspraak morgen om 11u met de mechanieker, die zal dan meer weten.

We kruipen vermoeid in ons bed. Nog een dag of nog een week hier gestrand?

Vandaag zitten we weer in de garage. Er is hoop.
Dichtingsprodukt in het koelwater zou kunnen helpen. Een andere injector gestoken, dieselfilter vervangen. Testrit, wij met de mechanieker een toertje doen en onze Norah-plasticsbakken halen in ‘t hotel.
De mechanieker is tevreden… nog wat ditjes en datjes en ‘t komt in orde. We geloven onze oren niet. De ontluchtingsplug van ‘t koelwater wordt nog vervangen door een bout en moeren en nog eens een testrit. Nu wij tweetjes.
Een goed gevoel maar toch nog stress. Zou ‘t nu echt in orde zijn?
We keren terug naar de garage. 13u25, bijna siësta!
De mechanieker legt ons nog uit dat de wisselstukken tweedehands zijn, maar goed. De dieselpomp komt uit een nieuwe wagen onder garantie, maar daar was niets aan. De injector kost normaal 2000 euro. Heb ik dat goed begrepen? Ik wacht bang of voor de rekening. “321 euro por favor!” Alleen werkuren en nog iets kleins. Ik denk bij mezelf: ‘Hier kom ik nog.’ ;-)

Nu, een uur later, zitten we terug in het shoppingcenter met gratis Wifi dit verslagje te typen bij een tas thee.
De plannen voor volgende dagen… naar ‘t strand voor een echte stranddag en dan richting boot, RECHT NAAR MARRAKECH (We komen eraan!)
(Gert)

  • Comments(5)//www.tamtamafrikan.be/#post9
Next »