tamtamafrikan

tamtamafrikan

Onze Blog

Wilde en andere avonturen op onze rondreis door West-Afrika.

België, Frankrijk, Spanje, Marokko, Mauretanië, Senegal, Mali, Burkina Faso, Mali, Burkina Faso, Ghana, Togo, Benin, Nigeria, Kameroen, Nigeria, Niger, Burkina Faso, Mali, Mauretanië, Marokko, Frankrijk, België

Nouakchot en het zuiden

MauretaniëPosted by gert Tue, November 18, 2008 15:30:07
Vrijdag, 14 november 2008

Inderdaad, rustig en goed om op adem te komen! Nu 4 dagen later zitten we nog steeds hier in Auberge Menata. De moskee schettert iets dat lijkt op “oudijzerkoperloodenzink platte batteriesenstove…” maar dan nog net meer onverstaanbaar. We vermoeden dat het een cassetje is, want de minaretten klinken steeds gelijk met juist een klein beetje vertraging. Ook ‘s morgens om 5u doet ze dat. Niet echt leuk om mee wakker te worden.
Verder rijden hier krakkemikkige auto’s, het is moelijk te beschrijven om dan nog geloofwaardig over te komen… kompleet zonder verf, met ijzerdraad worden de carrosseriestukken bij elkaar gehouden, wat er onder de motorkap steekt, hebben we van horen zeggen… conserveblik, ijzerdraad plastik darm fantaflesjes. Echt ongelooflijk!
Dag 2, we lopen eens door de Auberge en Veerle vindt op het prikbord een oproep om iets te doen met kinderen in een lokale school. We praten even met Olivia, de eigenares van de auberge, hierover en besluiten iets te doen. Onze eerste brainstorm brengt echter niet zo veel op. We hebben ook veel vragen en bedenken veel met als… dan… Besluit: verf, papier en sponsjes kopen en er als een rijke aankomen, de kinderen wat laten kliederen en na de activiteit alles de vuilbak in keilen, dat zien we zo niet zitten. Dus besluiten we maar niks te doen. De Mauretaniers lijken ons toch niet zo’n vriendelijke mensen. Olivia is een beetje teleurgesteld, maar ze begrijpt ‘t. ‘s Ochtends worden we wakker met het gevoel dat dit niet klopt. Waarom geen spelletjes zoals in de jeugdbeweging of op de Zeppelin (da’s toch ‘t zelfde, niet?). We vertellen ons idee aan Olivia en zij is dolblij. Toch een beetje spannend. De voorbereiding duurt wel even, want Veerle kent dezelfde spelletjes, die soms toch een beetje anders gespeeld worden. We denken toch 3u te kunnen vullen. In de namiddag komen de auto’s en andere reizigers weer binnen.
Blog ImageO.a. Joe, een Engelsman die rondreist met openbaar vervoer. Moedig! Er wordt weer veel gepraat en allerlei info uitgewisseld. Zoals altijd is er een Frans en een Engels kamp. Wij kunnen kiezen ☺. De meeste Fransen zijn hier echter op weg met een oude wagen om die te verkopen in Senegal of Mali. We trekken met Joe naar de vismarkt aan het strand waar ze de piroques van de vissers leeghalen. Een hele bedrijvigheid. Verkopers, kopers, vissers, dragers lopen af en aan en er staan overal mannen aanwijzingen te geven over waar de volgende boten moeten aanleggen. Dat is eigenlijk niet het juiste woord. Ze varen zo ver mogelijk het strand op en worden dwars gelegd om met elke golf mee een beetje verder op het zand getrokken te worden.
Binnen in het gebouwtje worden er verroeste oude Peugeot pickups geladen met bergen vis. Ernaast kan je vis kopen. Joe koopt vis voor ons 3 en we maken de deal dat wij ze klaarmaken. Hij heeft geen kookgerei en is zeer blij met ons aanbod. Vis in de pan met een klein laagje bloem errond, look, dille peper en zout. Groentjes en rijst. Mmmm.
Ondertussen zien we de Zuid-Afrikanen de hof oprijden. Een gezellig weerzien. De jongens, Jean-Pierre en Valem, komen een hele uitleg doen bij Veerle.
Blog ImageDe volgende morgend vertrekken we naar de school. Eerst de foute school. Maar daar kennen ze de directrice madam Rachida en ze wijzen de weg, net een blokje om. Madam Rachida lijkt een beetje op Sister Act maar dan in blauw en wit. Ze stelt ons allerlei vragen en of we gewoon zijn om in het onderwijs te staan. Ik zeg trots “10 jaar jeugdbeweging!” maar ze kijkt bedenkelijk. Dan komt Veerle’s resumee en ze kijkt al wat geruster. We zouden beginnen met klas 2 van 8u15 tot 10 daarna een kwartiertje pauze en dan klas 1 tot de middag. Gelukkig is de leerkracht van klas 2 zeer enthousiast, Monsieur Fas speelt niet echt mee, maar helpt wel met uitleggen en zelfs voordoen. Hij geeft al 32 jaar les, zegt hij trots. Na de speeltijd komt er een andere leraar helpen. Désiré alias Mohammed is Cape Verdisch, Mauretaans, Frans en opgegroeid in Senegal. De kinderen van klas 1 zijn wel klein en uiteggen is dus vermoeiend. Respect voor de leiding van de piepers (6 en 7 jarigen bij de KSJ) die al die spelletjes al hadden aangeleerd voor die naar de jongknapen (8, 9 en 10 jarigen bij de KSJ) kwamen. Verschillende spelletjes passeren de revue. Ook 'Antoinette, wie heeft den bal'... Hilary, 't schijnt dat jij met Veerle ooit eens hierover gewed hebt, geldt dat nog?!
En dan gebeurt er een accidentje. Eén van de kinderen springt op als ik hem wil oppakken. Krak boem pets, de helft van m’n bril op de grond. De glazen zijn nog heel, maar het montuur is gebroken. We spelen voort, maar ‘t is ook veel warmer geworden. Kwart voor 12, tijd om te stoppen. We maken nog een praatje met Rachida, die bij het afscheid alleen Veerle een hand wil geven. Mohammed geeft alleen mij een hand en wijgert dat van Veerle. Monsieur Fas toont ons de weg naar een optieker. Die heeft niet echt iets bruikbaars in huis. Terug naar de camping om te lunchen en een stevige uil te knappen. Een nieuwe bril is nodig en er zijn nog enkele andere optiekers in de stad. Als dat niet lukt zou de verzekering er een kunnen opsturen. Of zouden we naar Philip en Lia kunnen bellen of zij er een zouden kunnen opsturen. Onze tocht wordt al snel gestopt door de siësta die tot 16u duurt. De grote optiek Nouakchot heeft ook niks. Al zegt iedereen dat ministers en dokters hier vooral klant zijn. Onze laatste hoop op een montuur is helemaal aan de andere kant van de stad. ‘t Is al wat frisser, dus dat valt mee. En ja hoor, keuze uit 5 monturen, maar niet allemaal even mooi. De prijs 12000 Ouguiyas, das minder dan 40 euro. Geld zoeken bij de enige bankautomaat die Europese visa aanvaart in de stad en terugkomen. Terug bij de optiek kijken we toch nog eens goed rond, want zo goed past de bril ook weer niet op m’n neus. En inderdaad nog een ander modeletje gevonden. Uiteindelijk nemen we die. Groen! Afbieden lukt niet.
Voor Veerle is ‘t effe wennen, maar ze vind het goed (ik vind hem zelfs heel tof! nvdr). Ikzelf voel me meer op m’n gemak met de bril en lenzen zijn hier niet echt een optie vanwege de hitte en het stof. Alles komt goed!
In de auberge is het ondertussen druk. We maken snel pasta met verse groentjes en geraspte kaas. Jaja, dat hebben ze hier. Blijkt dat pepertje toch wel héééél pikant te zijn. Er is dus nog pasta over, maar niet echt om te delen met anderen ☺. We kletsen nog enkele uurtjes met John en Hanneli, de Zuid-Afrikanen, en nu blijkt dat zij goede vrienden zijn met onze Belgische vrienden van Radio Baobab, Frederik en Josephine, die in juni terug kwamen van een gelijkaardige maar dan 2 jarige reis! http://www.radiobaobab.be
Vandaag nog even rusten en een beetje schrijven voor de blog… maar er komt altijd wel iemand iets vragen, dus deze tekst daar heb ik uren over gedaan.
Een Fransman met een 6 maanden oude Defender staat hier in pan en vraagt om hulp. Een beetje meedenken en tips geven. Uiteindelijk krijgt hij hem gestart, maar hij kan geen gas geven. Zondag kan hij naar de lokale nagelnieuwe Landrover garage, die ook BMW en Kia doet. (hier is’t vrijdag en zaterdag weekend)
Bryan fietst van Londen naar z’n mam in Zuid Afrika. Met hem wisselen we wat info uit over de weg naar Saint-Louis. Een shortcut om de vreselijke stad Rosso te ontwijken lijkt hem ook wel interessant al weten we niet of dat doenbaar is met de fiets. Wij zullen in ieder geval proberen om er de weg te vinden. We wisselen blogs en e-mails.
Een Schot die hier ergens in de buurt woont en Engelse les geeft, zit hier af en toe op den hof. Hij vertelt ons over zijn tochten te voet met enkele kamelen door de woestijn. Van Kenia tot hier, het meeste te voet. Erna werd hij herder om kuddes voor andere mensen van hot naar her te brengen. Hij had ergens een kampement in de woestijn en leefde er van gedroogd fruit, couscous en konijnen. Na 2 jaar een kleine business te hebben opgebouwd werden zijn spullen gestolen door een afgunstige naburige familie. Daarom zit hij hier nu in Nouakchot om een beetje geld bijeen te werken. Hij speelt met het idee om reportages te maken op video. Getuigenissen van mensen in de woestijn die er als underdog leven. De documentaires zou hij aan BBC en andere geïnteresseerde zenders willen verkopen. Sparen voor materiaal is nu zijn eerst plan. Een wapen, een kameel, water en voedsel en dan het technische materiaal. Een exentrieke maar vriendelijke man. Vandaag zegt hij plots dat de president die op 6 augustus afgezet was terug vrij is en op zijn oude plaats zit. Hij verschuift een fles en enkele glazen op tafel en zegt: ”It looks different, but everything is the same. The puppet is back.” We kijken elkaar aan. We denken allemaal ‘t zelfde: “Waarschijnlijk is dit groot nieuws thuis en hebben ze veel stress. Maar hier merkt niemand er iets van.“
Onze nieuwe buren voor deze nacht is een Nederlands Duits koppel dat in een appelsienkleurig VW campertje rondtrekt. Overlanders hebben dus geen zware 4x4’s meer nodig. Afrika word bereikbaar voor iedereen. Het is een sympathiek koppel, Remko en Simone overladen we onmiddellijk met practische tips waar wij enige tijd naar gezocht hebben: er is een bankautomaat voor visa, een supermarkt, de vismarkt en de taxi erheen kost 500UM, je kan hier ook iets doen met kinderen op een school,…

We kunnen hier gerust nog langer blijven, maar Saint-Louis blijkt ook heel wat te bieden volgens onze gids, dus morgenvroeg gaan we toch maar weer verder op zoek naar een volgend stukje paradijs. (Gert)

Dinsdag, 18 november 2008

We nemen ons voor vroeg op te staan om zeker op tijd de grens met Senegal te nemen. Rosso, een grensstadje, staat beschreven als de hel, andere mensen in de hostal beamen dit. Daarom willen we de grens oversteken in Diama, een kleinere grenspost.
Blog ImageWe nemen een “shortcut” door een Nationaal Park. Ronduit prachtig! Schitterend! Geen woorden voor. Het lijkt ons een beetje een savanne. Een totaal ander landschap dus, dan de woestijn. Heel veel acacia’s. De piste even kwijt, teruggevonden, geen probleem. Plots een poel. Rondom massa’s dieren, weliswaar gedomisticeerd, we zijn nog niet in een leeuwenpark ofzo: koeien, kamelen, ezels, paarden en geiten. Heel mooi om te zien. Een fotoshoot waard! Wat verder komen we op de beroemde dijk die ze aangelegd hebben tussen Rosso en Diama. Links de oevers van de rivier, de Senegal, vol riet, rechts poelen. Vogels, vogels en nog eens vogels. Prachtig! De rivier is trouwens de natuurlijke grens tussen Mauritanië en Senegal. We wilden eventueel wel in het park kamperen, het begon al wat laat te worden, maar vanaf die dijk kun je geen kant op, overal water, dus doorrijden. Eens het park uit is er een politiecontrolepost. Hier was er ook iemand die ineens geld vroeg voor het park. Dat zou normaal gratis moeten zijn, maar ja. De man had reçukes en al. Een paar kilometer verder bereiken we de grens.

Hier begon voor ons de hel! Zowel langs Mauretaanse, als langs Senegalese kant, waren het allemaal bullebakken en afpersers. In elk hokje moesten we 10 euro betalen en deze keer gaven ze niet af. Er waren zelfs vriendelijke Senegalezen die voor ons wilden betalen, omdat die dachten dat we geen geld hadden !???? Voor de stempel in de carnet 10 euro, voor elk paspoort apart 10 euro enzovoort. Hoe we ook discussieerden of gewoon de kat uit de boom keken en wachten, er gebeurde niets. Geen geld, geen stempel, zo simpel als dat. Reçu’s kregen we niet, dus zowieso gesjoemel! Wat me het meest van al stoorde, was de onvriendelijkheid. Ze roepen tegen u nog voor ge iets gezegd hebt. ‘Betalen, zoals iedereen!!!’ Vroegen we uitleg, dan werden we afgesnauwd. En zoals sommigen wel weten, ben ik nu net iemand die echt niet tegen spanningen tussen mensen kan en ook niet tegen onfair behandeld worden. Voor mij was dit dus echt de hel. Wat moet Rosso dan zijn???? Het was ook al donker aan het worden, dus we konden geen kant op. ‘Je kan altijd terug naar België, als je wil, hé’, zei er één, ‘Geen probleem, aan jullie de keuze.’ Eikel! Op de koop toe wilden de douaniers van Senegal onze carnet niet tekenen. Terwijl volgens onze bronnen, Senegal juist het land is, waar dat de carnet voor auto's ouder dan 5 jaar verplicht is. We begrijpen er niets meer van. Ze smeren ons een ander papier aan dat 10 dagen geldig is en je daarna moet verlengen, voor weer 10 euro natuurlijk. Uiteindelijk zijn we ongeveer 50 euro kwijtgespeeld aan deze grenspost. Geen goed begin voor Senegal dus.

Nog even een kleine conclusie over Mauretanië:
In Mauretanië heb je de Moren en de zwarten. De Moren zijn altijd de overheersers geweest. Zelfs de dag van vandaag bestaat hier nog slavernij. Wat wij gezien hebben, is dat de Moren de zwarten als vuil behandelen. De Moren zijn in onze ogen onvriendelijke mensen met een arrogante air over zich. De zwarten waren steeds heel vriendelijk tegen ons.
Nouadhibou viel zwaar tegen. Nouakchot beviel ons echter wel.
Voor wie van woestijn houdt, is Mauretanië een aanrader.
Mauretanië
is duur in vergelijking met bijvoorbeeld Marokko!

Laat het wel duidelijk zijn dat onze conclusie, die van ons is en wij verblijven uiteindelijk maar een heel korte tijd in een land. Eigenlijk zouden we dus niet mogen veralgemenen, maar omdat we ook maar mensen zijn, doen we dat automatisch toch. (Veerle)


  • Comments(10)//www.tamtamafrikan.be/#post23

Chefchaouen

MarokkoPosted by gert Sat, October 11, 2008 13:34:28
De boot is niet gezonken, maar al wel stevig in Marokko ondergedompeld.
Blog Image
We zijn weeral enkele dagen verder en ook kilometers. Gelukkig maar!
Nu zitten we precies in de Dardennen op een grijze herfstige dag. Dikke wolken pakken zich rond de bergen omheen de vallei waar we nu zitten.
‘t Regent en de wind raast om onze auto. Er zijn hier al enkele bomen omgewaaid en de deur van de auto vloog uit ‘t scharnier. Kortom echt Belgisch herfstweer.
Neen, we zijn niet teruggedraaid. We zitten in Chefchaouen, Marokko.

Dinsdagmorgend werden we wakker, boven in ons vertrouwde koekoeksnest, op camping Villsom in Dos Hermanas. Ontbijten en alles terug een plekje geven in de auto. Afrekenen aan het onthaal van de camping, weer een stevige rekening. Tijd dat we dit continent verlaten.
Voor alle zekerheid kopen we in de lokale “Crollet” nog een bidonneke gas. Da’s wel veel goedkoper dan bij ons. ☺ 24euro ipv 86 in Lier!
We rijden nog geen uur en dan… aan de kant! Honger, simpel op te lossen door enkele bocadillos en café. Kwestie van een half uurtje. Terug de baan op en recht naar ‘t zuiden. In Zahara de los Atunes denken ze een gouden camping te verhuren, dus wij op zoek naar een volgende. Camping Paloma in Tarifa is immens groot, maar schappelijk van prijs en er zijn weinig campinggangers. ‘s Nachts regent het, maar we slapen goed. Zou het morgen lukken om de oversteek te doen?

Algeciras is maar 18km ver. We tanken de laatste keer de bak vol met Europese benzine. Marokkaanse zou niet veel goedkoper zijn en even betrouwbaar?
De haven van Algeciras staat vol pijlen, maar waar moeten we nu ons ticket proberen te wisselen? Zullen ze een ticket van 14 dagen geleden aanvaarden?
Aan de ticketbalie krijgen we te horen dat dat niet gedaan wordt. “Maar men zei aan de telefoon dat dit wel kon?” “U hoeft ‘t niet te wisselen, schuif gewoon aan.” “Ahhh!” Wat een opluchting.
Inderdaad, aanschuiven voor de snelle boot van 15u. “Goh, jullie kunnen nu al op de boot… die van 14u! Langs hier”

Stipt 14u begint het schip te varen. Veel mensen zitten er niet op. Eerst nog een ‘Kate-en-Leonardoke’ doen en dan een beetje lezen en koffie. Dit duurt nu toch wel heel lang. Na even informeren blijkt die van 15u er 1 uur over te doen, de onze 3 uur. Nu al bedot? We hebben tijd denken we maar.
Als laatste rijden we de boot af, Tangier binnen. Spannend, wat gaat er nu komen?
Eerste controle, een man in burger laat een badge zien en vraagt onze paspoorten. Hij kijkt of er stempels in staan… “ok prettige reis.” Dan staan er plots 3 mannen aan ‘t venstertje. Paspoort, roze kaart van de auto, ze vullen iets in op een formuliertje dat ze uit hun zakken frommelen. En dan komt ‘t, “Hier even tekenen, 5 euro please!” “Ik heb niet om je hulp gevraagd, van mij krijg je niks” De man vraagt zijn formuliertje terug en loopt kwaad weg.
Goed, er moet hier dus een groen formuliertje ingevuld worden. Na een kleine speurtocht krijg ik een blanco van een vriendelijke douanier. De rest waren formaliteiten en gewoon wachten. Een half uurtje later rijden we, nadat we 2 keer door een andere douanier gevraagd waren of we niets aan te geven hebben, “ook geen jachtgeweer?”, de poort uit, Marokko binnen.
Nu lokaal geld en een camping vinden. Ook geen prob, 300m verder staan de flappentappers naast elkaar. De camping is andere koek. Ergens ten westen van Tangier in de puurt van Cap Spartel. Richting Rabat is even goed, maar waar moeten we er dan af? Gelukkig is Veerle echt goed in het interpreteren van wegenkaarten. Er staan altijd veel minder wegen op dan er in’t echt zijn, lastig toch? Na lang rijden zien we een pijl richting camping. En alles komt goed. Veerle als copiloot is meer gestresseerd van ‘t verkeer dan ik ☺. Onze eenste nacht op Afrikaanse bodem tussen de bomen en de bambou. Heerlijk.

Naar Tasniem is ‘t nog wel heel ver. Tasniem is een Zeppelin-ouder, die met haar gezin vorig jaar naar Marokko verhuisd is. Een tussenstop zal noodzakelijk zijn. Chefchaouen lijkt ons prima om een eerste keer te worden ondergedompeld in deze vreemde cultuur. We nemen kleine baantjes. Overal wuivende kinderen, veelkleurige meisjes met en zonder hoofddoek en jongens zoals we ze kennen van in Borgerhout. Ook ouderen steken glimlachend de hand op. De weg kronkelt langs net geploegde akkers, kleine witte dorpjes en over soms toch wel steile heuvels.
Chefchaouen is een kleine stad met een wirwar van straten, maar de camping is goed aangegeven. We melden ons aan en gluren al eens over onze schouder naar de andere campinggangers. Woaw! Wel 1,2,3,4 Defenders, en die van Jason en Kelly staat ginder!! Een apart tarief voor Landrovers?! Maar 30 dirham, da’s minder dan 3 euro ☺
Samen met J & K duiken we, net voor de avond valt, de stad in. In de souks is ‘t nog druk, overal verkopers en kleine winkeltjes. Niemand valt je echt lastig , we worden niet veel aangesproken. Allemaal kleine blauwe straatjes, met vele trappen, bochten en tunneltjes. Bijna een sprookje. We zouden op zoek gaan naar een van de restaurantjes uit onze reisgidsen, maar die doen pas open om 19u. Dus dan maar op goed geluk een ander geprobeerd. Restaurant Granada, heerlijk authentiek. De vader staat in een piepklein keukentje, terwijl de zoon de klanten bedient. Kleine porties, maar lekker én goedkoop. Na het eten met de kok op de foto en dan komen de verhalen, foto’s en oude documenten boven. Een trotse man.

Na een winderige nachtrust proberen we nog eens de sfeer te gaan opsnuiven, maar ondertussen waait het héél hard. Vele winkels zijn dicht en er liggen gebroken dakpannen in de steegjes. Tijd voor thee. Ergens achterin op een terras vinden we een plekje uit de wind. Onze buren van op de camping, de 6de Defender, komen er bij zitten. Jonnie en Sanna zijn ook aan een lange reis door West-Afrika begonnen. Ze willen langs Guinnee en Sierra Leone tot in Ghana en dan terug naar boven. Ondertusen vliegen er takken, parasols en stukken luifels door de straat. Echt veel wind!
Op de camping kruipen we in de auto voor de lunch en genieten we weeral eens van thee op ‘t overdekte terras van de bar. Er zijn net 2 bussen vol Zweden aangekomen. Prissila Queen of the dessert style bussen. De
Zweden zien er nogal triestig uit, maar dat kan aan het weer liggen.
Avondeten doen we in het restaurant van de camping. Tagine met kip zou er heerlijk zijn. Gezellig rond de tafel met Jonnie, Sanna en 3 vriendelijke Zwitserse mottaars die een toertje komen doen langs de Algerijnse grens door ‘t zand. Interessante gesprekken laaien op over andere verre bestemmingen, zoals India, waar we zelf ook wel wat over kunnen meepraten. Een van de Zwitsers vertelde een verhaal over een flink uitgeruste Mercedes jeep die ergens ver van alles in een duin vast zat. Op zijn vraag aan de bestuurder of hij dood wou antwoordde de man: “maar de GPS zegt dat ‘t langs hier is?!” Goed genoeg dus om een punt te maken: Gps-en zijn maar een hulpmiddel. Wees gerust, wij hebben er geen bij!

Nu schijnt de zon terug en alles is droog. Nog enkele campsites in Mauretanië uitgewisseld en we kunnen vertrekken.

  • Comments(4)//www.tamtamafrikan.be/#post17

Aarrgh

SpanjePosted by gert Fri, October 03, 2008 23:11:42
Aarrgh #¢Ø¥#‰∫Ω殆€≈©!!!
Onze laatste hoop om Marrakech te halen is dus gekelderd. Die F**kers van de garage hebben dus meer dan een week nodig om die culasse te vervangen?! Of zijn die ergens in de siësta blijven steken?
Ergens was er dus nog altijd een klein sprankeltje hoop om, al was het zondag of maandag in Marrakech aan te komen. Niet dus.
De weg tussen Tangier en Marrakech ligt er goed bij… zoals bij ons, een echte expressweg, 8 uur zouden we er over de 530 kilometer doen, werd ons gezegd. Een Marrokaan, die op een internationaal festivalletje in Sevilla thee verkocht, wist ons dat te vertellen. Daarstraks rond een uur of 5 hadden we nog eens naar de garage gebeld. “Misschien om 7 uur, maar we bellen nog.” “Yeah right, bellen.” Tegen dat we dan daar zijn, is de garage dicht zeker. Moest de auto niet af zijn, hebben we toch wat spullen nodig uit de auto. Wij dus te voet richting garage om er om kwart voor 7 aan te komen.
De mechanieker was nog druk aan ‘t vijzen, maar we konden niet zien wat.
Toch maar wat uitleg gevraagd en ik mee op “het verboden terrein”. Klanten mogen niet in de buurt van de herstelplaats komen?!
De motor lag nog open en de injecteurs keurig op een rijtje op de gardebou. “Dat kan snel gaan,” denk ik, “maar dan is ‘m niet getest”. Zo willen ze de auto ook niet meegeven.
“Lunes, por la tarde,” zeggen ze. “Hoe laat?” “7 uur.” Pfff, ik vraag ‘t nog eens aan de mechanieker. Die zegt tegen 14u alles af en dan nog testen, maar dan na de siësta, dus pak 17u. Aan de balie zeggen ze toch maar 19u te nemen. Als ‘m vroeger af is, dan bellen we wel. “Don’t call us, we call you and don’t give up your dayjob.”

‘t was dus de joint de culasse die vervangen werd en niks anders volgens de mechanieker. En dat zal ons waarschijnlijk 1228 euro kosten.
Daar wil ik wel een gedetailleerde rekening van zien!

Morgen gaan we nog maar eens de stad in trekken. Beetje ronddwalen door de steegjes van Sevilla en hopen dat ‘t Archivo de Indies open is. Maar ja, ‘t is zaterdag en dan werken ze niet in Spanje, hé.

We hadden ondertussen al enkele stoere mannen gestrikt om ons roofrack terug op de auto te helpen, maar die blijven niet tot maandag. Ttz, Veerle had die gestrikt ;-)



  • Comments(2)//www.tamtamafrikan.be/#post14

Strand 4

SpanjePosted by gert Mon, September 29, 2008 12:50:59
Blog ImageWij maar hopen op even geen regen. Ondertussen een rekensommetje gemaakt. De verzekering komt niet tussen, omdat we niet geïmobiliseerd zijn. Camping zou goedkoper zijn dan een hotel, maar in dit weer, pfff. Een 2 of 3 secondentent zou hier maar 50 euro kosten. Onze matras in de daktent is wel heel groot, zulke grote goedkope tenten hebben ze waarschijnlijk niet. Een andere optie is de daktent er afhalen. Effe tillen, maar die moet er dan ook terug op en dat kostte me thuis 3 of 4 uur vissen achter bouten. Vind ik geen optie. Dan maar het roofrack met alles erop deraf. De kisten leegmaken en ik bedenk een constructie tussen enkele bomen om heel dat gevaarte niet in 1 keer te moeten tillen. Dan hebben we ook hulp nodig, maar in dit rotweer vertrekt iedereen van de camping.
What to do?

Zondagmorgend, zelfde weer. Rotweer. We bedenken nog even dat we nu wel moeten kiezen, de daktent of hotel.
Tussen de vlagen door halen we de kisten leeg en vouwen we de tent dicht. Onze tarp is regelmatig een goeie schuilplaats. Tegen de middag klaart het een beetje op en willen we aan deze ingewikkelde klus beginnen. Ons treklint is te kort en de bomen staan te ver uit elkaar. Een nieuwe buurman passeert en vraagt uit beleefdheid hoe we het maken.
"Slecht" zeggen we in koor. We doen 't hele verhaal over de motor en ons plan om hier te blijven in de daktent. Hij kijkt niet raar op van ons plan... das een goeie denk ik (hij rijdt ook met een Land Rover, Serie III van 1980). We bespreken het plan en doen enkele aanpasingen. Twee andere bomen, zijn en mijn treklint, enkele harpsluitingen en 2 touwen moeten de klus klaren.
Het roofrack wordt losgevezen en de voorkant hijsen we op aan het treklint in de bomen. Dan heffen Jason en ik de achterkant van 't roofrack op, terwijl Veerle onze auto ervanonder rijdt en Kelly, Jasons vrouw, er met hun LR achteraan komt. We leggen het roofrack op hun voorresservewiel, laten de touwen zakken en zetten vervolgens de rest van 't roofrack op de grond. Oef gelukt! Zullen we dit gevaarte er ooit nog terug op krijgen?
Nu alles sorteren, uitkiezen wat wel en niet nodig is om deze week door te komen.

Jason en Kelly, Canadezen die in Engeland wonen, nodigen ons uit voor de lunch in hun "dormmobiel" een leuke Land Rover met speciaal openklap dak.
Een leuke babbel bij soep (voor de kou) en wat chorizo en jamon.

De rest van de dag zijn we over en weer aan 't lopen tussen de auto, de tent en de kisten. We hebben veel bekijks met 't roofrack zo op de grond.
Tijd voor thee... denk ik, maar Veerle had liever een aperitiefje. Jaja, 't is al zo laat.
We nodigen onze overburen uit, die al menig foto hadden genomen, voor dinner.
Couscous met worstjes en veel gebabbel.

Vandaag, maandag is de auto binnen in de garage en nu maar wachten op goed nieuws. Hopen dat het motorblok niet gescheurd is!
In de garage halen ze vandaag het motorblok eruit. Morgen wordt die ergens getest en eventueel afgevlakt, maar dat kan ook pas woensdag zijn. Donderdag terug in de auto gevezen en nog enkele tests doen. Hopelijk hebben we 'm vrijdag terug.
Wij brengen morgen een bezoekje aan Sevilla en tussendoor nog lezen, gitaarspelen en wat knutselen (hierover komt later nog een rubriekje ;-)

Vandaag schijnt hier de zon!Blog Image

  • Comments(6)//www.tamtamafrikan.be/#post12

nog een keertje in de krant

in het nieuwsPosted by gert Wed, September 03, 2008 09:18:13
Druk druk met inpakken en 't is al na 1 september.
We geraken maar niet weg.
Vrijdag moéten we echt wel weg zijn...
Blog Image

  • Comments(2)//www.tamtamafrikan.be/#post2

in de krant...

in het nieuwsPosted by gert Fri, August 29, 2008 11:04:48
Blog Image
http://www.gva.be/Antwerpen/2500/artikel.asp?art=98D9C9C7-6BB2-46A8-97F8-BEA73321F1F0

  • Comments(4)//www.tamtamafrikan.be/#post1
« Previous