tamtamafrikan

tamtamafrikan

Onze Blog

Wilde en andere avonturen op onze rondreis door West-Afrika.

België, Frankrijk, Spanje, Marokko, Mauretanië, Senegal, Mali, Burkina Faso, Mali, Burkina Faso, Ghana, Togo, Benin, Nigeria, Kameroen, Nigeria, Niger, Burkina Faso, Mali, Mauretanië, Marokko, Frankrijk, België

Van het zand de bergen in

Mauretanie en Marokko retourPosted by veerle Sun, June 07, 2009 12:06:39
Ons weekendje aan het strand van de Niger was zalig! Heerlijk veel gelachen! Geen krokodillen gezien. Daarom heeft Gert zelf maar voor krokodil gespeeld. Heerlijk gegeten (dankjewel Boubou) en telkens een delicieus theetje (dankjewel Ehameye).
Alleen 's nachts was het effe spannend! Begint het me daar ineens ongelooflijk te stormen. Regen, maar vooral een heel harde wind. Charlotte en Boubou vluchtten in hun auto en hebben daar de hele nacht krom gelegen. Maïka en Ehameye kropen in hun veel te klein Quechua 1seconde tentje met een hoop matrassen en andere spullen. Ehameye zijn voeten staken eruit. Wij zaten in onze tent die heen en weer schudde van de wind. Ik had schrik dat er stokken zouden breken. Gelukkig is dat niet gebeurd. Zo'n storm was voor ons geleden sinds Marokko. 's Anderendaags verscheen er weer een zonnetje! Warm zelfs, maar geen nood, de Niger was vlakbij!
Het was een mooie afsluiter van ons retourbezoek aan ons geliefde Mali.
We trokken richting Mauretanië. Onderweg nog geslapen in Diema. Dara had ons een kampementje aangeraden van een Spaanse madam. Zijzelf zou er niet zijn, maar we hadden een telefoonnummer van een man die er nu voor zorgt. In Diema reden we alle mogelijke wegen af, maar vonden geen kampement. We zagen wel hutjes die geleken op de foto's van de website, maar die waren totaal onderkomen en er was niemand. We vroegen info aan een gendarm. Hij belde voor ons de man op. Hij zou dadelijk afkomen. 'Vriendelijk van die gendarm', dacht ik, tot hij om een cadeau vroeg. Ik heb maar gedaan of ik het niet hoorde. De man kwam. 'Volg me maar,' zei hij. Waar nam hij ons mee naartoe? Naar de vervallen huttekes! Er was niets of niemand. Het was eigenlijk gesloten nu, maar we mochten er gratis kamperen. De man is zelfs nog water gaan halen voor ons.
Tja, 't was gene vette, Dara, maar we hadden wel een plek om te slapen, dus we waren weeral content.

De volgende dag de grens over. Geen enkel probleem tot de allerlaatste post. Een megacorrupte Mauretaanse douanier. We moesten 3000 UM betalen voor de stempel in onze carnet, wat natuurlijk niet nodig is. Het gaat recht in zijn eigen zakken. Het was tête dur tegen tête dur. Wij vatten post op een paar stoelen en hij ging slapen op zijn mat. Vier uur hebben we daar gezeten. Ondertussen zagen we taferelen waar onze mond van openviel. Een lokale vrachtwagenchauffeur moest 24000 UM betalen! De man probeerde te onderhandelen, te discussiëren, maar het haalde niets uit. De bullebak draaide zich eens om op zijn mat. Heel veel mensen schudde verbijsterd hun hoofd, maar iedereen betaalde. Een Fransman die hier dikwijls kwam, vertelde ons dat de chef van deze post heel vriendelijk is en nooit geld vraagt, maar deze douanier altijd. Hijzelf was gepresseerd, dus hij betaalde maar. Van de Fransman kregen we de naam en het telefoonnummer van de douanier. We betaalden en vertelden de kakkerlak dat we een klacht zouden indienen tegen hem op het bureau in Nouakchot. Uiteindelijk hebben we dat spijtig genoeg niet kunnen doen, omdat we tijdens het weekend in Nouakchot waren, maar we zullen zijn naam zeker in onze excel file voor andere overlanders zetten, met de vraag of ze hem het leven zuur willen maken. Deze excel file gaat trouwens al goed rond.

Zo'n grens is zo nefast voor het toerisme! Nukkig begonnen we immers aan het bezoek van Mauretanië. Liefst wilden we zo snel mogelijk weg uit dit rotland. Dit gevoel werd alleen maar versterkt door dezelfde ervaring als vorige keer: de zwarte mensen, de vrouwen en de kinderen zijn heel vriendelijk, maar de 'blanke' mannen zijn dikke nekken.
Het enige positieve aan dit land is zijn prachtige woestijn. De route de l'espoir van Mali naar Nouakchot is lang en ondraaglijk heet, maar adembenemend mooi.

In Nouakchot gingen we terug naar Auberge Menata, waar ik erg naar uitkeek. Het deed goed daar wat uit te rusten. De zeebries maakte het weer heel aangenaam.
Op een avond kregen we een mailtje van Roy en Michelle, de Brazilianen. Zij zouden een dag later aan de piste van Choum beginnen, door de woestijn van Mauretanië. Of we mee wilden? We hadden er erg veel zin in, maar dan zouden we in snelvaart naar Atar moeten rijden en de volgende ochtend onmiddellijk vertrekken voor de tocht. We wisten dat Roy en Michelle de piste in twee dagen moesten afleggen om nog op tijd de grens te kunnen oversteken, voor het verstrijken van hun visum. Het leek ons wat te hectisch en besloten het niet te doen.
's Morgens werd ik wakker van veel lawaai:
BENG BENG KLETTERKLETTER. Het leek mij of iemand vuilbakken aan het uitkappen was in containers. Wat vertelde men ons als we goed en wel uit de tent waren??? Dat het granaten waren en mitraileurschoten! De politie die demonstranten uit elkaar dreef! Op 6 juni vinden er immers verkiezingen plaats. In heel de stad, in heel het land zie je overal affiches met dezelfde man op! Wie tegen is, krijgt een granaat naar zijn kop! Het geluid was dus niet BENG BENG KLETTERKLETTER, maar KNAL KNAL RAKKETAKKETAK...
Het was tijd om dit land te verlaten!
In plaats van de woestijnroute te nemen met Roy en Michelle reden we naar Nouadhibou om zo snel mogelijk naar Marokko te reizen. We snakten naar wat cultuur.

Oh, wat kregen we een spijt!!! In Nouadhibou ontstond er een crisis tussen ons en met onszelf. Vooral Gert had het er heel erg moeilijk mee. Hij had zo graag nog eens in het zand gereden...!
We ontdekten dat we het niet alleen moeilijk hadden met de woestijnkwestie, maar vooral ook met de terugweg. 't Is precies al gedaan. Vooral Gert heeft het hier lastig mee. Nochtans kijken we wel uit naar onze thuiskomst, om iedereen terug te zien, om weer de kleren te kunnen aandoen die je wil, om op te gaan in de menigte zonder dat iemand je aangaapt, om een pint te gaan pakken, om pasta met gerookte zalm en dille te kunnen eten, en yoghurt en allerlei kazen en vanille ijs met aardbeien, om op 't Zimmerplein te gaan zitten of de Dageraadplaats... zucht... Ge ziet, we kijken ernaar uit, maar tegelijkertijd bekruipt er u iets vreemds, iets waar zoveel mensen u voor waarschuwen, maar waarvan je hoopt dat het jou niet zal overkomen...

Enfin, we zijn de grens overgestoken. Vanaf de Marokkaanse grens begint het westen. Dat merk je al aan de grensformaliteiten, strikt, vriendelijk, professioneel, correct, met computer, de enige grens waar ze onze auto doorzochten. De tent moest open. Dan kijken ze wel verbaasd op! Er was maar één man die niet tof was, één van de gorilla's die de auto doorzochten. Hij heeft onze koekjes platgeknepen en zei dat ik in de auto moest gaan zitten. Dat heb ik dus niet gedaan! Ik zei dat het te warm was in de auto. Wat denkt die wel, mij efkes zonder reden kunnen commanderen waar ik moet gaan zitten!

's Avonds kwamen we aan in Dakhla, een bekende plek voor surfers, kiters en mobilhomen. Daar hebben we een dagje uitgerust in de baai aan het strand.
Dan volgden we op aanraden van een Frans koppel een piste in de woestijn. Die zou leiden naar een warmwaterbron waar je kan in baden. Wel voorzichtig zijn, niet van de piste afgaan, want de Westelijke Sahara ligt immers nog steeds bezaaid met mijnen. De route was mooi, maar de bron, hmm, daar hadden we ons toch lichtelijk iets anders bij voorgesteld! Wij dachten aan een kloof met planten en watervalletjes, maar 't was een stinkend stenen reservoir omringd door koeien- en kamelenuitwerpselen.
We zijn er dus niet ingekropen, maar hebben ons een eindje verder een plekje gezocht in de eindeloze woestijn om te overnachten...machtig.
Nog een traditionele thee voor het slapen gaan.
's Morgens reden we terug naar de asfaltweg. We namen voor een stuk een andere route en kwamen zo uit op een grote piste. Aan het kruispunt met de asfaltweg was een legerkamp. Die keken wel even raar op toen wij daar uit de woestijn kwamen, maar blijkbaar was het toch geen probleem.

We reden naar Luc en Martine, nog een plekje waar ik naar uitkeek, die kleine camping van twee Belgen, in het midden van de woestijn, aan een zoutvlakte.
't Was er nog steeds even rustgevend, maar spijtig genoeg waren Luc en Martine op vakantie in België. De guardien, Hassan, was echter heel vriendelijk en we mochten er zowieso overnachten. Het sanitair was wel dicht. Spijtig, want dat was zo gezellig gemaakt en zo proper de vorige keer. Ach ja, de duinen zijn ook best proper ;-)
Daarna hebben we een nacht geslapen op een camping in de buurt van Guelmim. Sinds dan zijn we de Sahara door. Het viel ons deze keer op dat de steden in de Westelijke Sahara zo artificieel zijn. Toch ook maar raar zo'n streek vol militairen. Wat nog altijd hetzelfde is, zijn de Sahariwi: vriendelijke theezetters die zich erg onderdrukt voelen. 'Wat is er toch gebeurd?' zei een man, 'Mauretanië was Frans. De Fransen zijn weggetrokken en Mauretanië is onafhankelijk geworden. Hetzelfde geldt voor alle omliggende landen. Wij waren Spaans. De Spanjaarden zijn vertrokken en de Marokkanen hebben het ingepalmd.' Hij schudde met zijn hoofd.

Vandaag zijn we in Tafraoute. We hebben besloten om toch nog enkele mooie weggetjes mee te pikken in Marokko. Ik had nog ergens een klein papiertje met tips van Anje en Stefan en Tafraoute stond daarbij. 't Is hier zalig. We zitten op een kleine, eenvoudige, superpropere camping. Geen kat te zien, buiten een koppel Nederlanders. De patron is een vriendelijke man. Het belangrijkste: we zijn omringd door bergen, een prachtig landschap. De temperatuur 's nachts is wel even wennen, brrr. Hier lassen we een pauzedag in.
We voelen ons al terug wat beter. Gert kan weer lachen. Hij is zelfs uiterst vrolijk, goed gezind en lief. Ik ben moe. Ik zal eerst vakantie moeten nemen als we thuiskomen, denk ik :-) Vanacht ben ik pas om drie uur in slaap gevallen. Niet onmiddellijk kunnen inslapen, dat is negen maanden geleden... Ik lag te piekeren over enkele minder leuke aspecten die bij thuiskomen horen...

Marokko doet ons wel deugd! Ik was benieuwd hoe we Marokko nu zouden ervaren, na zo lang in zwart Afrika gezeten te hebben. Wel, het is nog steeds heerlijk. De mensen zijn supervriendelijk, de politie wuift je met een glimlach na en wenst je een leuke vakantie, geen afzetters, rustig, mooi, zalige temperaturen, terug veel groentjes... Een groente- en fruitwinkeltje in Laâyoun was voor ons het paradijs op aarde. We genieten ervan.

Ons verdere plan: via de pittoreske route langs de Toubkal naar Marakkesh, van daaruit rechtstreeks naar Fès. Deze stad willen we nog graag even bezoeken. En dan tot bij onze vrienden in Guercif!
Vanuit Nador zou er een boot zijn naar Sete (Frankrijk). Dan ben je twee nachten onderweg. Lijkt ons wel iets om kilometers en tijd te sparen. We willen immers graag eind juni terug zijn.


  • Comments(10)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by kurt Mon, June 22, 2009 10:06:56

dag,

dikwijls naar blog surfen, kijken of er geen nieuw verhaal is. of nieuwe reacties. al een tijdje stil, teller reacties blijft ook op 9 staan. dus bij deze even checken wie ook tamtam-verslaafd is,

kurt

Posted by anje Sun, June 14, 2009 12:44:47

dag habibi's

het regent hier opnieuw. normaal gezien gingen we met vrienden picknicken, vergeet het dus (weer). geniet dus maar optimaal van Marokko en (Zuid?)-Frankrijk want de zomer is hier nog niet écht in 't land. zaterdag 27 juni is het Borgerrio en Mechelsepleinfeesten. nele en hil en ik gaan feesten, als jullie tegen dan terug zijn ...

tot gauw

anje

Posted by tante ria en oom jan Thu, June 11, 2009 23:49:44

Wow, was dat efkes lang wachten op een nieuw bericht...Toch raar dat die lange reis, waar jullie ons zoveel lieten van meegenieten, nu bijna om is...
Zie het zo, voor jullie is het precies al voorbij, maar de tijd die jullie nu nog rest is langer dan onze zomervakanties... dus, don't worry be happy and enjoy!

Posted by MM. Wed, June 10, 2009 23:00:32

Het is zo fijn dat sommige mensen HET zo juist en zo mooi kunnen verwoorden !

Posted by sista Wed, June 10, 2009 22:52:16

kurt, hier word ik stil van...

heel schoon gezegd en zo waar.

ben ondertussen wel benieuwd je eens tegen te komen op een feestje bij gert en veerle.

tot binnenkort?

Posted by kurt Wed, June 10, 2009 07:26:23

"De Plek

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,
thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.
Er is niets te zien, en dat moet je zien,
om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd
om overmorgen iets te hebben achtergelaten.
Daar moet je vandaag voor zorgen.
Voor sterfelijkheid." Herman de Coninck

...en zelf ben ik, omdat jullie in afrika zitten en ik hier, bezig aan een liedje:"in mijn hoofd ben ik voortdurend op reis, door mijn hart altijd op tocht..."

al de mensen die jullie ontmoet hebben, in beide richtingen, wederzijds, niet heen en terug, in afrika en aan de blog, daar is toch iets 'voor achtergelaten', die zijn toch geraakt, geïnspireerd geweest? dan gaat de reis voor iedereen toch verder, is er geen heen en terug?

bedankt dat ik mee op reis mocht, en er mee verder kan!

liefs,

kurt

-pasta met zalm en dille dus? goed dat we dat weten!

Posted by Véronique & co Mon, June 08, 2009 22:39:20

Geniet er nog van. It's not over till it's over, en zelfs dan... zijn er nog de vele gesprekken, herinneringen, foto's... Ik wil het allemaal wel eens live horen, op de Dageraadplaats bij een glaasje wijn ;-)

En kansen en volgende plannen zijn er wellicht nog genoeg, niet ;-)

Denk nog niet te veel aan de onaangenamere dingen thuis. De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt geserveerd, en voor alles is er op één of andere manier een oplossing.

Liefs

Véronique & Co

Posted by sista Sun, June 07, 2009 16:59:36

salaam aleikum!

bij het lezen van jullie laatste belevenissen; het afscheid van mali, de doortocht in mauretanië, het verlaten van zwart-afrika en het herintreden van de westerse wereld, raast er ook door mijn hoofd een en ander voorbij. ik krijg zelf een krop in mijn keel en kan de overbekende afrika-blues voelen. een gevoel om mee te worstelen maar het grote bewijs dat afrika onder je vel gaat zitten. toen tijdens mijn eerste verblijf in afrika iemand me zei:"africa, it gets under your skin. i'm telling you, you'll keep on returning here.", wist ik niet wat ik daar van moest denken. ik begreep het niet en vond het een ietwat vreemde uitdrukking die ik toen liet voor wat ze was. ondertussen weet ik beter ;-) en ik vrees... dat het bij jullie ook van dattem is... 

neem jullie tijd om deze fantastische reis schoon af te ronden, te genieten en te overschouwen wat er allemaal gebeurd is op jullie reis- en levenspad. om jullie aan te passen aan belgië hebben jullie thuis hopen tijd! tenzij een volgend project al in het verschiet ligt ;-)

neem jullie tijd, want misschien zijn jullie dat al vergeten; hier in belgië hebben we de horloges, afrika heeft de tijd. 't zal fijn zijn jullie terug te zien maar we kunnen nog wel wat wachten. geduld is een schone deugd.

worstel niet teveel, laat het bezinken. afrika wint toch...


Posted by MM. Sun, June 07, 2009 15:36:32

Lieve allebei,laat de datum van thuiskomst geen invloed hebben op jullie belevenissen!
Blijf rustig Afrikaans en geniet verder.Bij thuiskomst sta ik klaar om te helpen en een tandje bij te steken.Enkele dagen geleden had ik zelfs al mijn hulp aangeboden in een mail naar Lier.Dus rustig,rustig,geniet,geniet!Maak nog maar eens veel stof op de kleine verlaten wegen.Don't worry,be happy!Jullie zijn nog steeds:ONDERWEG.
Groetjes, en een dikke kus voor allebei.

Posted by papvanveerle Sun, June 07, 2009 15:24:05

Eindelijk weer wat nieuws op de blog! Het doet altijd deugd te lezen waar jullie voorbij gekomen zijn en hoe het jullie gaat. Tob maar niet over jullie thuiskomst: wie West-Afrika aankan, kan België ook wel aan! Groetjes en tot binnenkort.